Tarih: 7 Ağustos 1915

Yer: Silivri

Amaç: Ülkeyi kurtarmak için ölüme gitmek

Çok sıcak bir sabah Silvri'nin Alipaşa köyü için ise zor bir sabah çünkü köyün neredeyse bütün erkekleri Dünya'ya kafa tutmak ve ülkesini hainlerden temizlemek amacı ile Çanakkale'ye gitmek için köy meydanında toplanmaya başladı. Herkesin gözü yaşlı geride bırakılan çoluk çocuk ve evlerin namusunun teslim edildiği kadınlar. Köyde sadece 80 yaşına merdiven dayamış bir kaç yaşlı erkek bırakıldı. Onlarda Çanakkale'ye gidenler gelene kadar köyde gece gündüz nöbet tutma sözü verdiler. 80-90 yaşında adamlar bu köyde 24 saat nöbet tuttular. Bütün göz yaşlarına rağmen yola çıkıldı. 1 günlük yolculuğun ardından Çanakkale'ye vardılar. Bazıları öncü birliklerde düşmana kafa tutan birinci sıradaki kahramanlardan olmaya hak kazandılar. Yani öleceklerinin haberini öncü birlikte olacaklarını duyunca aldılar. Ancak ilginç olan şuyduki Çanakkale'ye gelen bütün askerler öncü birlikte olmak yani ölmek için komutanlarına yalvarıyorlardı. Hani şimdi doğuya gitmemek için torpil yaptıran gençlerin dedeleri vatan uğruna ölmek için yalvarıyorlar. Nerden nerey neyse biz o gururlu günlere geri dönelim. Silivri'den bir askerin sevinci ise bambaşkaydı, hem öncü birlikteydi hemde Ecebat bölgesinde bulunan 19. Tümen'de Yarbay Mustafa Kemal'in emrindeydi. 19. Tümen'in hemen hemen hepsinin tek tek Mustafa Kemal kendisini seçmişti. Mustafa Kemal askerlerini hazırladıktan sonra şöyle bir konuşma yaptı; "Bana savaşacak adam değil, ölecek adam lazım, vatan için ölmeye hazırmısınız?" diye sorduğunda hep bir ağızdan tek bir cevap gelmişti: "Allahuekber" evet en büyük Türk Atatürk istediği orduyu kurmuştu. Aylar boyunca savaş için hazırlıklar sürdü. Deniz saldırıları başladı ancak ilk kara saldırısı 28 Nisan sabahı başladığından bütün asil Türkler ölmek için birbirlerini ezer halde düşmanın üzerine koşmaya başladılar. Geceleri savaşa ara verildiğinde ya bir yanık türkü Çanakkale'yi inletiyor, yada evlat özlemi ile yanan bir yürekten çıkan hıçkırık sesi bütün bir taburu göz yaşına boğuyordu. 6 Mayıs'ta ikinci büyük saldırıyı gerçekleştirdiler. Mustafa Kemal'in yanına seçilen Silivri'li asker namazını kılarken Allah'a bu savaş bitsin diye değil, "Gavurları çoluğumuzun, çocuğumuzun, kadınlarımızın namusundan uzak tut. Bizlere onlarla baş etme gücünü ver. Bizlere gavurlardan arınmış bir ülke ortaya çıkartmak için ölmeye nasip eyle" diyerek dua ediyordu. Hergün süren ölüm beklentisi bu Silivrili askeri en sonunda (Onun hatırladığı kadarıyla) 21 Ağustos'ta insan haklarından bahseden medeniyetten bahseden ancak savaşta kullanılması yapılan Lahey anlaşması ile yasaklanan dom dom kurşunu ile gelmişti. En önde İngilizlerin kurşunlarına cephaneleri olmadığı için süngüleri ile cevap veren Türk'ün aslanlarından Silivrili asker sol kolunda bir sıcaklık hissetti. Ama önündeki İngiliz askerine süngüyü sokmadan durmak gibi bir niyeti yoktu. Süngüyü soktu ve İngiliz askerinin üzerine yığıldı. O sızlayan koluna sağ eliyle dokunmak istedi ancak sol kolunu bulamadı. O sıcaklıktan sonra gelen bir dom dom kurşunu daha kolunu kopartmıştı. Aylarca süren hazırlıklarda öğrendiği kadarıyla kendisine pansuman yapıp kan kaybetmekten kendini korumaya çalıştı. Güneş battığında artık bitkin düşmüştü. İlerlerden bir yerlerden gavurca konuşan birilerinin sesleri geliyordu. Kalan tek kolunun sağ elini Allah'a açarak, "Beni bu şerefsizlere esir düşüreceğine canımı al" diye dua etti. En sonunda gavur sesleri onun yanında çınlamaya başladı ve hayatının belkide en büyük görevini üstlendi ve ölü taklidi yaparak bir çok cesedin içine atıldı. O cesetlerle birlikte tam 3 gün İngilizlere esir düşmemek için yaşadı. 3 gün sonunda ölü taklidi yaptığı yerden "Allah Allah" seslerini duydu ve ayağa kalktı. Mustafa Kemal'in askerleri düşmanın yarısı kadar ve hepsi yaralı olmasına rağmen Mustafa Kemal Paşa'nın, "Ben şehidimi bile o gavurlara bırakmam. Bir tane bile şehidimiz onların leşlerinin yanıda durmayacak" emrini vermiş. Sağlam askerlerini başka bir cepheye yarası hafif olanları ise şehitlerimizi almaları için Conk Bayırında en çok kayıp verilen yere yollamıştı. 3 gün ölü taklidi yapan bu Silivrili kahraman o haliyle arkadaşlarının yanına kadar gidebildi ve yere yığıldı. Ancak yine bir problem vardı. Ya bir şehidi alacaklardı yada onu Silivrili kahramanın ağızından şu sözler döküldü: "Şehidimizi alın dualarla toprağa gömün. Ben başımın çaresine bakarım" Ve Conk bayırındaki o tepecikte yalnız başına kalmıştı. Yaklaşık 30 kg ağırlığında özel olarak köyünde demirci ustası akrabasına yaptığırdığı kılıcını zar zor da olsa buldu ve yürümeye başladı. Belki de size yalan gibi görünecek ama tam 3 günlük ölümle yaşam arasında gelen yolculuk sonunda Silivri'ye vardı. Çanakkale'de artık sadece Allah, Allah seslerinin hakim olduğunu savaşı kazandıklarını da duyunca gözünden iki damla göz yaşı döküldü. Tek kalan sağ kolunun elini bir kez daha yaradana kaldırdı ve, "Allahım sana binlerce kez şükürler olsun, bizi zalimlerin eline muhtaç etmedin" diyerek rabbine duasını etti. Artık bütün Dünya Türk'ün gücünü Mustafa Kemal Paşa'nın kahramanlıklarını düşünürken, Ankara'dan Silivri'ye bir haber geldi. Vatana tek kolunu veren ve kolu için bir tek damla göz yaşı dökmeyen ancak düşmanın yenildiğini duyunca ağlayan bu asker Mustafa Kemal Paşa'nın emri ile Ankara'ya gitti. Ankara'da Silivrili kahraman asker'e ekip, biçip para kazanması için Silivri'den başlayarak Gümüşyaka'ya kadar uzayan sahilin büyük bir kısmı hediye edildi. Tek kolunu vatana feda eden kahraman bu teklif için sadece 5 dakika düşündü ve hayır dedi. Karşısındaki rütbeli askere, "Bana mal, mülk değil, geriye bırakacağım torunlarımın gurur duyacağı bir soyad verin" dedi. Rütbeli asker emin misin cevabını verdi. Tek kollu kahraman evet cevabını verdi. Ve bu kahraman asker sayesinde bir ailenin trilyonluk malı mülkü olmadı ama gururla taşıdığı bir soyadı oldu.

KOLUNU VEREN CANINI VEREN BİR IRKIN TORUNLARI ONLARIN YAPTIKLARINDAN UTANACAĞINIZA BÜTÜN DÜNYA'YA TEK BİR CEVAP VERİN; "BİZ ZEVK İÇİN DEĞİL BU VATAN İÇİN ADAM ÖLDÜRDÜK"