Ülkenin her hangi bir yerinde bir şey olsa, Medyada,”Bize neler oluyor!” yazılarını görürsünüz. Sonrada dramatik görüntüler izletilir ardından bir sürü boş laflarla haber adeta dramatize edilir. Olaylar, sayılara indirgenir; sonrada verilen haber reyting hanesine ne kadar yazılabilinirse…
Oysaki, medya bu kadar hayatımızın içinde yokken de bir sürü olay olmaktaydı. Ölümler, kavgalar, linçler, hırsızlıklar, felaketler, hayali ihracatlar aklınıza ne gelirse işte.
Maraş Katliamı şimdi yaşansaydı. Ne kadar bomba bir haber olurdu değil mi? Medyada yer almadığı için Maraş’ı kim inkar edebilir ki? Tarihte yerini almadı mı? Depremler, savaşlar, cinayetler, tecavüzler, tacizler yaşanmadı mı? Onlarda tarihin kirli sayfasında kirli bir leke olarak kalmadı mı?
Japonya’ya atılan atom bombası hala izlerini Japon halkında taşımıyor mu? Nazi katliamına ne demeli? Daha bir sürü tarihi olaylar…
Yeni ve eski bir sürü olay tarih sayfalarında yerini çoktan almış durumda.
Bu korkunç olayların yaşanmasında emperyalist ve faşizan yapılar hep perde arkasında yerlerini almış, hiçbir zamanda rolleri değişmemiştir. Daha fazla sömürü ve kandan beslenmeye devam ede gelmişlerdir.
Yine Manisa’nın Selendi ilçesinde yaşanan olayda bunlardan birisi işte. İşin kötüsü medya, bu haberi çok şaşalı vermeyip, üçüncü, dördüncü sıralarda verdi. Neden birinci sıralarda vermedi az çok tahmin edilebilir.
Son zamanlarda Ege, Akdeniz ve Marmara bölgelerinde buna benzer linç kültürü hızla yayılmakta, ülke halkı ise bu olayları kaygıyla izlemektedir.
Medeniyetin beşiği olan bu coğrafyalarda, bir şeyler oluyor!
Çağdaş, medeni yaşamlarıyla, iklimi ile, coğrafyası ile, herkesin gidip yerleşmek için ahdettiği bu güzelim bölgeler; kan ve göz yaşı ile anılır oldu.
Hatırlanırsa Sivas içinde öyle olmuştu.
Birileri bir şeyler yapıyor. Yoksa yıllardır bir arada yaşamış halkların en küçük bir sorununun olacağını düşünmek mümkün değil?
Yetmiş iki millet Anadolu coğrafyasında bir kültürü birlikte örmedi mi? Ülkelerini düşmanlar işgal edince hep birlikte karşı koymadılar mı? Kimin dedesi kurtuluş savaşında şehit, gazi olmadı? Türk’ü, Kürt’ü, Laz’ı, Çerkez’i,… sayamadığım yetmiş iki insan mozaiği var gücü ile bağımsızlık için bedenini siper etmedi mi?
Birlikte kazanılan bu bağımsızlık savaşından bu günlere örülen kültürde, herkesin katkısı var. Etle tırnak gibi.
İlk defa M. Ali Birant’ın konuşmalarına hak verdim; “Kimse kendini bu ülkenin sahibi olarak görmesin, bu ülke herkesin” demişti.
Ülke, bu ülkenin emekçi halkınındır.
Kanını, canını koyup kazandığı bu topraklar da kardeşçe yaşayıp gitmek en çok onların hakkıdır. Yaşamaktan başka bir lüksleri olmayan bu halkı birbirine düşürmeye kimsenin hakkı yoktur.
Romaların evlerinin, arabaların yakılıp yıkılması olayından sonra bir kişinin bile gözaltına alınmamış olması düşündürücü değil midir? Hele olaydan sonraki açıklamalar, işin ne boyutlara getirildiğinin anlaşılması açısından manidardır.
Selendi olayı; kafalarda bir sürü soru işareti bırakmış, yaşanabilecek yeni linç girişimlerinin zeminini hazırlamıştır.
Üç tarafı denizlerle çevrili, dört ilkimin bir arada yaşandığı, iki kıtanın değil dünyanın köprüsü; bir çok kültürün beşiği olan ülkemiz biran önce barışı ve kardeşliği öğrenmelidir. Bunu başarabilecek güç Anadolu halkında vardır.
Barışı, kardeşliği büyütecekte halkın kendisidir.
