“Ar damarı çatlamak”

diye bir deyim vardır.

Utanç duyulacak

şeyleri, sıkılmadan yapmak,

utanmayı bırakmak,

yüzsüz olmak…

Utanmayı,

sıkılmayı terk etmek.

“Ar damarı çatlamış

bu adamdan ne umuyorsun

anlamadım bir türlü”

 “O kadından her şey

beklenir kardeşim.

Ar damarı çatlamış bir kere”

Genellikle bu tür cümlelerde

kullandığımız bir deyim.

       ***

“Ar damarı çatlamak”

Binlerce cümleyi

özetleyecek tek sözdür

bazen.

       ***

Eskiler ‘haya etmek’

derdi utanmak için.

Şimdilerde ise,

yani çağdaşlaşma süreci

adı altında ikinci plana

atıldı utanmak.

Kim; “Utanırım” diyorsa

ayıplanır hale geldi.  

       ***

Eskiden mahremiyet

neredeyse kutsal bir olguyken.

Şimdilerde televizyonlarda ve

gazetelerde açık açık sergiliyoruz.

Karımızı, kocamızı herkesin

önünde rezil edebiliyor,

içinde bulunduğumuz sıkıntıları

milyonlara canlı canlı

anlatıyoruz.

Ensest ilişkilere çanak tutuyor, 

senaryo da olsa ağzımızın

suyu aka aka  izliyoruz.  

Birileri çıkıp;

“Yapmayın. Ayıptır, günahtır”

dediğinde Allah’ın gericisi diyoruz.

       ***

Sosyalleşme ve

hayattan zevk alma.

Adı işte böyle.

Öyle tarif ediyoruz

çatlayan damarı.

       ***

Büyük gazetelerin

sözde yazarları hemen

her gün köşelerinde,

cinsellik, aldatma ve eğlenceye

dair ne varsa yazıyor.

Hem de yüzleri kızarmadan…

Ya sıra,

şah damarına gelirse?