Önce bir öykü;

Kurdun biri aylak aylak  gezinip aç karnını doyurmak için kendine uygun bir av arıyormuş. Dağlarda bulamamış olacak ki, insanların yaşadığı bölgelere inmiş. Açlık bu, her şeyi yaptırır (yaradılışı gereği). Derken karşıdan bir köpeğin geldiğini görür. Köpek oldukça besili, semirmiş gövdesi ve tüyleri de çok bakımlı. Yanaşmış yanına, selamlaşma faslından sonra sormuş;

-Kardeş sen nasıl beslendin, maşallah kilon benim iki katı.Tüylerin bakımlı, belli ki mutlu bir hayat sürüyorsun.

Köpek kurda acıyarak bakar. Kurt çok zayıf ve kemikleri tüylerinin arasından neredeyse saylıyor.

"Benim için beslenmek sorun değil" der, köpek kurda. Benim yiyeceğim her gün düzenli olarak önüme konur. İstediğim kadar yer içer, sonrada istediğim kadar uyurum. Senin gibi av peşinde koşmam.

Kurdun hoşuna gider bu yaşantı. "Ne güzel hiç emek harcamadan rahat yaşamak."

"İstersen sende gel benimle beraber yaşarız, hem bana da arkadaş olursun" der köpek kurta.

Bu teklif kurdun hoşuna gider ve hemen kabul eder. Ve beraber yürümeye  başlarlar. Derken kutrun gözü köpeğin boynundaki ilk kez gördüğü tasmaya takılır.

"Bu nedir?" diye sorar köpeğe, kurt.

Köpek, "o tasma" der. "Bana her gün yemeğimi, suyumu veren bir sahibim var. Sahibim beni onunla bir yere bağlar ben saatlerce orada bağlı kalırım. Kimi zamanda beni bu tasmayla gezdirir. Yani her şeyin bir bedeli var."

Kurt  "yoo arkadaş" der, "ben aç, susuz kalırım ama özgürlüğümü asla satmam. Ben dağlarda özgürce koşmalıyım. Özgür olmadıkça karnım doysa ne yazar. Ben bu işte yokum" der ve kendini dağların özgür ortamına bırakır.

***

ÖZGÜRLÜK…

Sözlükteki en güzel kelimedir benim için…

Geçen gün çok güzel bir haber okudum basında. Eminim sizde okumuşsunuzdur.

Özgürlüğe kaçan inek, koloni kurdu…

Manisa`nın Saruhanlı ilçesinde 67 yıl önce sahibinin elinden gebe halde ormanlık alana kaçan inek, doğal ortamda 1500 yabani ineğin yaşadığı aile oluşturdu.

Köy kökenli olduğum için midir nedir, (gerçi bütün hayvanlara saygım var ama) ineklere ayrı bir sempati duyarım. Köylerde o ineklerin her birinin ismi vardır. Yıllarca birlikte yaşayınca ailenin bir ferdi gibi görülürler. Doğum yaptıklarında sanki o insanların yavrusu olmuş gibi sevinç duyulur.

Ama hayvan yaşlanıp da kasaplık olunca o evi çaresiz bir hüzün kaplar. Zor bir ayrılık olur.

Sonuçta insanın dediği olur…

Dünyada beklide bir ilk yurdumuzda yaşanıyor. Özgürlüğüne düşkün hamile bir inek isyan edip dağa çıkıyor. 67 yılda 1500 özgür inekten oluşan bir koloni kuruyor.

-(Birde iki ayaklı dağa çıkan inekler var ama onlar özgürlüğünü(!) emperyalizme teslim etmek için çıkıyorlar.)

Galiba 500 civarında, yine onlarda özgürce yaşayan yabani atlarla beraber, dostça yaşıyorlar.

Bundan güzel bir şey olabilir mi?

Rüzgarla yarışan atlarla, rüzgarın çıkardığı şarkılarla, dağlarda özgürce yaşayan 1500 inek ve boğa.

Sabahattin Ali ne güzel söylemiş;

Başım dağ, saçlarım kardır,

Deli rüzgarlarım vardır,

Ovalar bana çok dardır,

Benim meskenim dağlardır.

Dağlar özgürlüğü anlatır, özgürlüğü ifade ederler…

Tüm kalbimle saygı duyduğum o hamile ineğin haberini okuduğumda müthiş bir his kapladı içimi. Sonra kendimden utandım! İnsan olmaktan utandım!

O atlar, o inekler kadar özgürlük nedir bilmeyen, en acısı da bilmekte istemeyen, 86 yıl önce değerini bilip sahip çıkması için kendisine teslim edilen özgürlük ve bağımsızlığını, bugün yabancılara kendi eliyle teslim eden o kadar çok iki ayaklı inekler türedi ki…

Ve o iki ayaklı, boyundurukta yaşamak isteyen inekler, özgürlüğüne düşkün atları ve ineklerin canına kast edip, para için etlerini şerefsizce pazarlaya biliyorlar.

Soruyorum, sizce o hayvanlar mı hayvan, yoksa özgürlüğün ne olduğunu bilmeyip, özgür hayvanların canına üç kuruşluk çıkar için kıyabilen hayvanlar mı?

***