Hiç unutmuyorum babam gece gündüz çalışıyordu ben ufakken, "Oğlum okuyacak adam olacak" diye...

 

 

 

Ve sonunda ben üniversite dahil bütün okulları başarıyla bitirdim. Okurken de iş hayatına atıldım. Adını vermeyeyim beni tanıyanlar bilirler, Türkiye'nin sayılı gazetelerinde çalışmaya başladım. Çalışmaya başladığımda yaşım henüz 16 idi. İlk başladığım dönemde stajyer olduğum için sigortam zorunlu olarak ödendi. Daha sonra yıllarca kadro olmayı bekledim ama adı büyük gazete bana 212 denilen basın sigortasını bir türlü yapmadı. Babam yine umutla bekliyordu. Beni gece gündüz abartmıyorum, günde en az 19 saat çalıştırdılar. Yinede mutluydum. Aldığım maaş kaç paraydı peki tahmin bile edemezsiniz 10 TL evet, evet şaşırmayın 10 TL maaşa sigortasız, günde 19 saat 200 TL cep telefon parası ödeyerek çalıştırdılar. Sormadılar bile paraya yada başka birşeye ihtiyacın var mı diye...

 

Babam hala daha ümitliydi o razıydı cebinden paralar vermeye çünkü oğlu meslek sahibi olacaktı. İleride gururla yazılarını okuduğu bir gazeteci olacaktı. Derken askerlik çağı geldi askere gittik. Ama gitmeden önce çalıştığım 3 senenin sigortası adı büyük gazete tarafından ödenmişti. Sigorta ödenirken bile oyuna getiridi bizi adı büyük gazete. 212 yani basın sigortası olanlar askerde yarı maaşını alır askerlik dönüşünde de işine geri döner. Ancak bizim dürüst bildiğimiz insan kaynakları müdürü sevgili ağabeyimiz  bize ne imzalattıysa bu şansı da elimizden aldılar. Bunu da siğneye çekti canım babam...

 

Askerden geldik tabi ne arayan ve ne soran kaldık mı babamla başbaşa dünyalar güzeli ve dünyalar iyisi sevgilimde evlenmek için beni bekliyordu. Nikahta keramet vardır dedik ve bastık imzayı. Melek yüzlü karımla yeni bir hayata yelken açtık. Okumuştuk, diplomamız vardı, çevremiz vardı. tecrübemiz vardı ama kimse yüzümüze bile bakmıyordu. Dostlar bile sırt çevirmişti telefonlarını açmıyorlardı. Babam yine benim yanımda yine sabırla oğlunun mutluluğunu hayal ediyordu...

 

Sonra televizyon kanalından adamlığı ile gurur duyduğum gerçek gazeteci olan Adnan Akgünel ağabeyim bana bir ekmek kapısı açtı. Ancak Adnan Akgünel ağabeyim o gururlu duruşunu bozmamak için bu televizyon kanalını bırakınca o kapıda kapandı. Yine kaldık mı babamla baş başa. Ama canım babamın eli hep omuzumdaydı onun isyan etmemesi beni hep ama hep ayakta tuttu...

 

Sonra çok değer verdiğim manevi ağabeyim yerine koyduğum Harun Muslu ve Savaş Çorlu ikilisi sayesinde (Allah ikisininde yolunu açık etsin ve mutlu etsin inşallah) başka ekmek kapısı çıktı önüme şimdi huzurlu bir şekilde çalışıyorum. İnşallah uzun soluklu bir çalışma olur. Bu anlattığım zamanlar içinde melek yüzlü karımla ben 15 günü 20 TL ile geçirdik ama hiç eğilmedik. Evet üniversite okuyan iş tecrübesi olan ben 15 gün süresince 20 TL ile geçindi. Babam ve elleri öpülesi pamuk kokulu annem en sonunda sordular kendi kendilerine, "Biz bu çocuğu niye okuttuk" diye. Peki herşeye bu kadar sabır gösteren bu mubarek insanlara bu soruyu sordurtan neydi; 

 

1-Dağdan inen teröristlere iş garantisi veren devlet politikası. (Dağdan inene iş, üniversite okuyan dürüst vatandaşlara dış kapının mandalı muamelesi. İşsizlikten kırılan İstanbul gençliğine, çiftçiliği bitirdiğiniz ülkede açım diyen Trakya'nın gencine, fındığı bitirdiğiniz Karadeniz gencine iş vermeniz için dağa mı çıkmaları gerekiyor)

 

2-Ercan Saatçi'nin müdür olması. (Annemle, babam bu haberi duyunca, "Niye okuttuk ki biz çocuğumuzu popçusu, türkücüsü, topçusu hepsi gazeteci oluyor" tepkisini verdiler ve sözü bana bıraktılar bende onlara,  Bu adamları gazeteci yapanlar kayınpederleri, amcaları, dayıları, babaları, anneleri ve minumum yakınları diyerek bir anlamda beni boşuna okuttunuz itirafında bulunmuş oldum.)

 

Peki büyük ümitlerle İletişim fakültelerinde okuyan 30 yaşına kadar kafa patlatan dürüstçe aldığı eğitimin karşılığını ailesine başarılarıyla ödemek isteyen Türk gençliğinin vebalini kim çekecek, Kayınpederler mi? Amcalar mı? Yoksa teröriste sağladığı imkanların yarısını kendi gencine sağlamayan Devlet mi? 

 

Binlerce dürüst vatan evladı kayınpederlerden, amcalardan fırsat bulup iş sahibi olmak istiyor. Binlerce dürüst vatan evladı 35 yaşında cebinde 1 TL ile sokaklarda iş arıyor biliyor musunuz? Anneler ve babalarda yıllarca başarılarını bekledikleri üniversite okuttukları çocuklarının karınlarını doyuracak parayı kazanmasını beklerken stresten hasta olup yataklara düşüyor.

 

Evet Müslüman bir ülkede namuslu vatandaşlara bu kadar eziyet eden ve bedduasını alan kalburüstü yöneticilerimiz ve bürokratlarımız ahirette kalburun altında kalınca ne yapacaksınız onu çok merak ediyorum.