H2’ye Homojen,
O’ya da Otorajen
dediler.
İkisinin birleşimi
su oluyormuş.

Çeşmelerden akan suları
güneş yukarı doğru
çekiyormuş, sonra da bize
yağmur olarak geri
veriyormuş.

Böyle de demişlerdi.

Şampuan köpüklerini
ağaca asarsan ertesi gün
kuş oluyormuş.
Kuruyemişçiden 10 liralık
çekirdek alıp, göle attığında
üç gün sonra balığa
dönüşüyormuş.

Böyle öğrendik.
Böyle öğretiler
öğretmenlerimiz…
     ***
Aman ha sakın inanmayın.
Uydurdum hepsini.
Her ne kadar inananlar
olmuşsa da inanmayanlar
çok ama çok.

Yazımızı 100 kişi okumuşsa
beş kişi mutlaka inanmıştır.
İnanmıyorsanız inanan
beş kişiye sorun.
     ***
Neyse geyiği bırakalım.
Günlerdir bana,
‘Ergenekon’u neden
Yazmıyorsun’ diye
baskılar var.

Ben de onları
kırmadım yazıyorum.
Evet evet
şimdi başlıyorum.

“Moğol ilinde Oğuz Han soyundan
İlhan'ın hükümdarlığı sırasında
Tatarların hükümdarı Sevinç Han
Moğol ülkesine savaş açtı. İlhan'ın
idaresindeki orduyu Kırgızlar ve
diğer boylardan da yardım alarak yendi.
İlhan’ın ülkesindeki herkesi öldürdüler.
Yalnız il Han'ın küçük oğlu Kıyan ve
eşi ile yeğeni Nüküz ile eşi kaçıp
kurtulmayı başardılar. Düşmanın,
onları bulamayacağı bir yere gitmeye
karar verdiler.
Yabanî koyunların yürüdüğü bir yolu
izleyerek yüksek bir dağda dar bir
geçide vardılar. Bu geçitten geçerek içinde
akar sular, pınarlar, çeşitli bitkiler, çayırlar,
meyve ağaçları, çeşitli avların bulunduğu
bir yere gelince Tanrıya şükrettiler ve
burada kalmağa karar verdiler. Dağın doruğu
olan bu yere dağ kemeri anlamında
"Ergene" kelimesiyle "dik" anlamındaki
"Kon" kelimesini birleştirerek "Ergenekon"
adını verdiler.
Kıyan ve Nüküz'ün oğulları çoğaldı.
Dört yüz yıl sonra kendileri ve sürüleri
o kadar çoğaldılar ki Ergenekon'a sığamadılar.
Atalarının buraya geldiği geçidin yeri unutulmuştu.
Ergenekon'un çevresindeki dağlarda
geçit aradılar. Bir demirci, dağın demir kısmı
eritirlerse yol açılabileceğini söyledi.
Demirin bulunduğu yere bir sıra odun,
bir sıra kömür dizdiler ve ateşi yaktılar.
Yetmiş yere koydukları yetmiş körükle
hep birden körüklediler.
Demir eridi, yüklü bir deve geçecek
kadar yer açıldı.
İlhan'ın soyundan gelen Türkler yeniden
güçlenmiş olarak eski yurtlarına döndüler,
atalarının intikamını aldılar. Ergenekon’dan
çıktıkları gün olan 21 martta her yıl
bayram yaptılar. Bu bayramda bir demir
parçasını kızdırırlar, demir kıpkırmızı olunca
önce Hakan daha sonra beyler demiri örsün
üstüne koyarak döverler.
Bugün hem yeniden özgür hem de bahar
bayramı olarak hala kutlanmaktadır”
     ***
BASKILARDAKİ Ergenekon ise,
benim değil yargının işi.